Uit een artikel in het FD van Daan Ballegeer op 2 december j.l. (zie onder) blijkt dat onderzoek aantoont dat ‘overbetaalde bestuursvoorzitters’ meer schade aanrichten dan dat ze iets opleveren. Omdat commissarissen van AEX-bedrijven vrezen geen goede CEO te kunnen aantrekken als ze minder betalen dan andere genoteerde jongens en internationale concurrenten, grijpen ze (te) diep in de buidel. Vooral de variabele te behalen financiële targets en daaraan gekoppelde beloningen maken de gemiddelde CEO ‘trigger happy’. Voor je het weet is de CEO de gebeten hond en wordt deze weggezet als kapitalistische graaier. Maar neem het hem of haar maar eens kwalijk. De overtuiging dat bonussen nu juist wel bijdragen aan de resultaten en de toekomst van het bedrijf blijkt dus een collectieve schijnwerkelijkheid op bestuurlijk niveau te zijn. Ik zal niet ontkennen dat de CEO best om wat realiteitszin en maatschappelijk inlevingsvermogen gevraagd mag worden, maar de Raad van Commissarissen en haar Remuneratiecommissie als twee andere bepalende partijen spelen hier wel degelijk een doorslaggevende rol in. Het is bijna dagelijks dat het FD publiceert over perikelen met impactvolle consequenties in de boardroom. Ook hier blijkt maar weer uit dat toezichthouden echt een vak op zich is geworden en dat vraagt dus om andere manieren van advies en begeleiding tijdens een search.
